zondag 7 augustus 2016

Dag 290 - Bloemenpracht ...


Vlak bij het gebouw waar wij onze diensten hebben zondags, is een veld vol prachtige bloemen.
Het is een ware bloemenpracht!
Op deze foto is er nauwelijks iets van te zien, dat is het nadeel van mijn telefoontje :),
maar als ik dichterbij ga ...








En als ik nog dichterbij ga ...


En nog iets dichterbij ...


En heel dichtbij ...


O grote, creatieve God en Heer,
Schepper van alle kleuren,
Schepper van deze schitterende bloemenpracht.

Uw hand heeft dit alles voortgebracht,
U bent het die alles zo mooi hebt vormgegeven.
Ik breng U dank; ik geef U alle eer!

zaterdag 6 augustus 2016

Dag 279 - Water drinken ...

  
Als ik vanmorgen mijn planten water geef,
drentelt onze Shaila om me heen.
Ik weet wel wat ze wilt ... 

Voor lange tijd heeft mijn bloemengieter op de grond gestaan
en iedere morgen was het toen haar vaste gewoonte om,
zodra ze de kamer inkwam, daar naar toe te lopen en te drinken.
Hup, pootje erin, pootje eruit en likken maar.
Echter doordat ze daarbij nogal knoeide,
werd de vloerbedekking erg vies,
dus de bloemengieter verhuisde naar een plek
waar ze niet meer bij kon.
Vergeten doet ze het echter nooit,
want steeds als ik mijn bloemengieter pak,
en zij is wakker en in de buurt,
drentelt ze om me heen in de hoop
dat ik de bloemengieter weer even voor haar neerzet.
En dat heb ik vanmorgen maar weer eens een keer gedaan.

Ik vond het toen leuk,
en ik vind het nog steeds leuk,
om te zien hoe ze dit met haar pootje doet.

Wat zijn beesten toch leuk!

vrijdag 5 augustus 2016

Dag 278 - Genieten van een Hollands tafereel ...



Het is geweldig hoe sommige koeien reageren als je aan komt gelopen.
Sommigen reageren nergens op, anderen kijken op en eten vervolgens weer ongestoord verder,
en soms is er een koe bij die heel nieuwsgierig is en naar je toe komt gelopen.
Zo ook vanmiddag als ik mijn hondje uitlaat.
Als ik kom aangelopen en stil blijf staan om even te genieten van alle koeien in de wei,
is er eentje die niet alleen opkijk, maar ook heel nieuwsgierig komt aangelopen.
Op een paar meter afstand van het hek blijft ze staan.
Even kijken we elkaar aan en ze besluit dat het gras interessanter is.
Jaylinn heeft met dit alles een stapje terug uit gedaan, 
want dit beest is toch wel heel erg groot.

Dan doe ook ik een paar stappen terug en kijk nog eens rustig rond.
Ik schiet het onderstaande plaatje;
is het niet een prachtig echt Hollands tafereel?


Mijn hart loopt over van dankbaarheid.
Om de ruimte, om de rust,
om het feit dat ik hier mag wonen,
waar al deze dingen zo binnen handbereik zijn.
Wat geniet ik hier toch van!

Dank U wel, Heer!

donderdag 4 augustus 2016

Dag 277 - Vriendschapsringen ...


Even flink terug in de tijd, met deze ringen, naar 1982.

In augustus 1982 kregen we verkering.
25 december 1982 zijn we verloofd.
En op 6 oktober 1983 zijn we getrouwd.
Inmiddels dus alweer 34 jaar bij elkaar.
De ringen zijn  inmiddels flink verweerd,
maar zijn een kostbare herinnering.

Ik woonde en werkte toen in Vlaardingen, in het Zonnehuis als ziekenverzorgster;
Bram woonde in Ermelo en werkte net bij zijn vader in zijn herenmodezaak in Barneveld.
En we hebben elkaar leren kennen op een Bijbelstudieweek van de NCGB in De Steeg.

We hebben heel wat op en neer gereden, 
en er zijn heel wat kwartjes doorgegaan in de telefoon,
maar dat hadden we er allemaal wel voor over.

Wat een heerlijke, kostbare herinneringen ...

woensdag 3 augustus 2016

Dag 276 - Bijna een hele tegel ...




Als ik de poort opendoe om mijn hondje uit te gaan laten,
loopt daar op het paadje naar de weg toe een klein slakje.
Hij is zo schattig, dat ik hem wel op de foto moet zetten.
Als ik na een minuut of tien terugkom, 
ben ik benieuwd of hij er nog is.
Ja hoor, hij is er nog, bijna een hele tegel verder 
als waar ik hem achterliet.


Als ik dit kleine schattige slakje nogmaals op de foto zet,
bedenk ik mij hoe mooi en prachtig God alles en iedereen toch gemaakt heeft.
Groot en klein, snel en langzaam, dik en dun ...,
een ieder met zijn eigen capaciteiten en eigen doel.
Niemand is meer, en niemand is minder.
We zijn allemaal even kostbaar en waardevol in Zijn ogen
en op deze aarde op Hem groot te maken.

dinsdag 2 augustus 2016

Dag 275 - Waar blijft de tijd ...


Het werd hoogtijd om langzamerhand mijn kasten weer eens na te gaan lopen
en uit te zoeken wat ik nu wil bewaren en wat weg mag.
Soms kan ik maar moeilijk afstand doen van dingen,
zeker als het gaat om bepaalde dingen van onze kinderen.
Deze twee poesje horen daar bij.
Ze zijn ooit gemaakt door zoon één en zoon twee, 
maar wanneer, dat weet ik niet precies meer;
ik dacht in een vakantie op een camping of met een jeugdweek.
Hoe oud ze waren weet ik ook niet meer.
Ik weet, zulke dingen had ik achterop moeten schrijven,
maar ja, dat schiet er makkelijk bij in met een druk gezin.
En ach, het doet er in wezen ook niet echt toe.

Al jaren liggen ze in een laadje in mijn kast
en zo af en toe kom ik ze tegen,
zo ook nu weer.
Ik kan er echter nog steeds niet toe komen
om ze weg te doen.
Op de één of andere manier vind ik ze zo schattig.

De vertedering die deze poesjes in mij losmaakt,
de gedachte aan die kleine handjes die er zo druk mee bezig zijn geweest,
maken dat ik ze weer terug leg in het laadje
en ze nog maar een poosje bewaar.
Ach, ze liggen me niet in de weg,
en geven glans aan mijn dag.

maandag 1 augustus 2016